و در أحاديث اين فصل سياست بزرگ است ، زيرا كه اگر بنا شود كه كسى آلات وأدوات خواننده وسازنده را بشكند وغرامت وضمانت نداشته باشد و در نزد حاكمان ايشان جريمه وعتاب وغرامت وخطاب نشود ، البتة مردمان ديندار دف وطنبور وتار مطربان بي عار را مىشكنند و از آنها اثرى نمىماند و از ترس مردمان باحيا ، كسان بدون حيا نمىتوانند اظهار آلات لهو ولعب نمايند وأين همه فسق وفجور و مجالس زشت وقبيح در هر جا پيدا وآشكار نمىشود . وأين تار وطنبور باعث چقدر گناه كبيره در هر سال و ماه وهفته و روز و در هر شهر وولايت مىشود . و پنجاه سال قبل از اين در هر شهري چند مطرب معلوم بوده و در وقت عروسى آنها را پيدا مىكردند و آن بي غيرتها براي أهل مجلس قدرى دف وطنبور مىزدند و آن هم به قدر امكان مخفى مىشد . وحالا در اين زمان مطربها زيادتر شده اند و در أغلب خانه ها در شهرها آلات وأدوات غنا وطرب موجود است وأهل آن خانه خود ايشان مطرب و بي أدب و بدون حيا وبيعار گرديده و مثل مشهور است كه اگر كسى حيا نداشته باشد رقص كردن دربارهء أو ثابت است و يك مرتبه حيا وحجاب وآبروى اين صنف از مردمان رفته وأكثر زنان وجوانان مطرب شده اند . و در زمان سابق اگر به كسى مطرب مىگفتند بسيار بدش مىآمد ، زيرا كه مردمان بي حيا وبيعار نبودند و به خلاف اين زمان كه از مطرب بودن حيا نمىكنند . و تمام شد اين مختصر در ساعت چهارم از روز چهارم از دههء دوم از ماه سيم از سال چهارم از عشره هفتم از صد چهارم از هزار دويم از هجرت نبوي صلَّى اللَّه عليه وآله وسلَّم به دست اين أحقر فانى حسين بن نصر اللَّه الموسوي والحمد للَّه ربّ العالمين كما هو أهله .